Muzyka

Jak uwierzą temu, którego nie słyszeli? (Rz 10, 14)

Słowa te, natchnione Duchem Świętym, są wyrazem jednego z podstawowych obowiązków naszej szkoły: uczyć nauki Pana Jezusa, tak aby doprowadzić wszystkich do życia w posłuszeństwie Chrystusowi. Interesującym jest, że samo słowo posłuszeństwo pochodzi od dwóch słów: słuchać i słyszeć. Bycie posłusznym wymaga więc umiejętności słuchania, a przede wszystkim słyszenia głosu, który wydaje nam polecenie, i szczególnie rozumienia, co ten głos mówi.

Z tego powodu uczenie się muzyki jest niezwykle ważne dla uczniów naszej szkoły. Zmysł słuchu jest prawdziwą drogą do zbudowania kontaktu z innymi osobami. Aby komunikować się z innymi, musimy najpierw słuchać. A sztuka słuchania jest głęboko zakorzeniona w sztuce muzyki, sztuce, której istotą jest to, co brzmi pięknie. Cała literatura, którą czytamy, i tak naprawdę wszystko, co jest napisane, jest po prostu kodyfikacją tego, co najpierw słyszymy. System znaków, którym piszemy na papierze, jest w istocie niczym więcej niż symbolem tego, co słyszymy. Z tego powodu studiowanie języka i literatury oraz umiejętności do tego potrzebne są często związane ze zdolnością muzyczną – rozwijanie jednego automatycznie pomaga w rozwoju drugiego.

Patrząc z punktu widzenia biologa, pierwszym zmysłem, który rozwija się u dziecka w łonie matki, jest zmysł słuchu. Dziecko umie rozpoznać głos matki oraz słyszeć bicie jej serca. Rozwijający się zmysł słuchu tworzy więź pomiędzy tym, co zmysłowe, uczuciowe i racjonalne. I w rozwoju dziecka nigdy nie traci swojego pierwszorzędnego miejsca.

Tak więc rozwój słuchu i umiejętności muzycznych w pewnym sensie jest miarą dorastania dziecka. Im bardziej jest rozwinięty i uformowany, tym bardziej ciało pozostaje w harmonii z duchem. Z drugiej strony, im bardziej ten zmysł jest zaniedbany, tym większe są negatywne tego konsekwencje dla danej osoby i jej otoczenia. Każdy wychowawca może potwierdzić, że te dzieci, które mają problem z posłuszeństwem, to są właśnie te, które nie znają dobrej muzyki i nie są w stanie wyrazić samych siebie poprzez dźwięki.

Sztuka, jaką jest muzyka, uczenie się melodii, harmonii i rytmu daje człowiekowi podstawowe umiejętności potrzebne, aby funkcjonować w społeczeństwie i słuchać inteligentnie. Osoba, która rozumie przebieg linii melodycznej utworu, jest w stanie pojąć zmienne koleje życia. Studium harmonii sprawia, że rozumiemy, iż nikt nie jest sam na świecie i że musimy dążyć do życia w harmonii z innymi, ucząc się rozwiązywać dysonanse przez konsonanse. I wreszcie rytm, najbardziej prymitywny aspekt muzyki, wiążący się bezpośrednio z instynktownym impulsem posuwania się do przodu, rytm, w którym bije nasze serce. Tak jak serce jest niezbędne, aby trwało życie, tak muzyka nie istnieje bez rytmu, ale musi on służyć melodii i harmonii, tak jak serce służy rozumowi.

Większość współczesnej muzyki całkowicie odwróciła tę naturalną hierarchię sztuki muzycznej. Całkowicie ignoruje się melodię, harmonia jest redukowana do prostackiego powtarzania kilku podstawowych akordów, wszystko stało się niewolnikiem rytmu. Współczesna muzyka jest muzyką dla głuchych, dla tych, którzy nie słyszą.

Dlatego nasza szkoła wszechstronnie naucza muzyki, zarówno przez teorię jak i praktykę wokalną i instrumentalną, zapoznając młodzież z najpiękniejszymi utworami muzycznymi. Uczymy słuchać, rozumieć, analizować i wykonywać muzykę.

Każdy dobry muzyk wie, że aby grać dobrze, trzeba respektować zapisane dźwięki, ale i pauzy. Cisza jest równie ważna dla ludzkiego ucha, jak melodia. Ponieważ to właśnie dzięki ciszy, melodia i harmonia wkraczają w duszę człowieka i mogą być przyjęte i zrozumiane. Wszystko, co człowiek wyprodukował, jest bardziej lub mniej hałaśliwe, szczególnie w tym nowoczesnym świecie przywiązanym do grzechu. Ale jest nadzieja, że będziemy umieli jednak naśladować melodię wszechświata. Pragniemy naśladować Boga w tworzeniu pięknej pieśni dla Jego chwały. Ale przede wszystkim musimy słyszeć, a więc najpierw słuchać.

Kto ma uszy do słuchania, niech słucha. (Ap 13, 9)