„Przyszedłem, aby miały życie i aby miały w obfitości” (J 10,10).
Te słowa Pana Jezusa najściślej podsumowują duchowość naszej szkoły. Jej celem jest wychowanie młodych ludzi w taki sposób, aby byli godni swego ostatecznego przeznaczenia, czy też, jak mówi św. Paweł, aby osiągnęli doskonałość na miarę wieku pełności Chrystusowej (Ef 4, 13). A skoro każdy wychowanek jest wezwany, aby był doskonały, i to tak jak doskonały jest nasz Niebieski Ojciec (Mt 5, 48), nasza szkoła pragnie zapewnić każdemu prawdziwą, katolicką formację duchową w oparciu o prawo Boże i naturalne.
Pierwszą i najważniejszą rzeczą jest zrozumienie, że dla uleczenia ran naszej skażonej grzechem natury koniecznie musimy otrzymać Łaskę. Nasz Pan Jezus Chrystus przyszedł, aby dać nam życie, przede wszystkim życie łaski, które tracimy przez grzech. Możemy uleczyć skażoną naturę, uciekając się do sakramentów i modlitw naszej Matki, Kościoła Świętego. Dają one naszym uczniom moc i światło konieczne, by wzrastać w łasce i mądrości u Boga i ludzi. Codziennie jest sprawowana w szkole Msza Święta w tradycyjnym rzymskim rycie; uczniowie mają obowiązek wysłuchać jej raz w tygodniu. Podczas Adwentu zaś i Wielkiego Postu odbywają się rekolekcje. Przynoszą one refleksję konieczną do wypełnienia boskiego powołania, czy to jako człowieka czynu, ojca rodziny, żony i matki, księdza czy zakonnika,
Jezus Chrystus przyszedł nie tylko, żeby dać nam życie, ale też abyśmy mieli je w obfitości. Łaska nadprzyrodzona buduje na naturze. Leczy ją i podnosi na nowy poziom. Formacja, jaką uczniowie otrzymują w szkole, zostaje uzbrojona w odwieczne zasady, które wiodą duszę do nieba. Przez to wychowanie zyskuje nadprzyrodzoną moc i jasny cel. Jezus Chrystus przyszedł, by uświęcić ludzi, i dlatego wszystko, co ludzkie, musi być doprowadzone do doskonałości. Z tego powodu szkoła nasza dokłada wszelkich starań, aby zapewnić nie tylko właściwą formację religijną, ale też dogłębną formację intelektualną. Według słów św. Pawła, cokolwiek jest prawdziwe, skromne, sprawiedliwe, święte, miłe, chwalebne, czy jaka cnota, czy pochwała karności, o tym musimy myśleć (Fil 4, 8).
Nauki przyrodnicze opisują świat stworzony przez Boga. Wskazują na odciśnięty w nim znak Jego odwiecznej Mądrości. Zgłębiając prawa natury, uczniowie odkrywają tę Bożą Mądrość. Ucząc się przedmiotów artystycznych, widzą, jak ludzkość, naśladując naturę, ujawnia swe pierwotne pragnienie Boga jako Stwórcy. Ucząc się każdego przedmiotu, będą się usilnie starali o rozwój swoich wrodzonych talentów, jednocześnie poznając swoje słabe strony. Zaś przy pomocy łaski Bożej będą pracować nad nimi ku swemu umocnieniu.
Skoro przeznaczeniem każdej duszy jest Bóg i każda została nabyta drogocenną Krwią naszego Zbawiciela, każdy uczeń naszej szkoły ma dla nas nieskończoną wartość. I z tego powodu poddanie naszych uczniów jakimś eksperymentom edukacyjnym traktowalibyśmy jako zdradę. Przeciwnie, kładziemy nacisk na tradycyjną edukację klasyczną. Jest tak mało czasu, aby każdemu przekazać całe bogactwo cywilizacji, że zdecydowane pierwszeństwo musi być dane tym dziełom i autorom, których reputacja i wartość zostały wypróbowane i potwierdzone. Z całą pewnością zdobycze nauki i techniki muszą być poznane, a umiejętność ich zastosowania doskonalona, ale roztropnie, podążając za radą św. Pawła: „Wszystkiego doświadczajcie, a co dobre jest, zachowujcie” (1 Tes 5, 21). Jest to szczególnie ważne w naszych czasach, kiedy tak wiele dobrego miesza się z rzeczami o wątpliwej wartości. Uczeń ukształtowany wedle odwiecznych zasad i w nie uzbrojony nie będzie obawiał się otwarcie bronić prawdy przeciw wszelakim atakom.
Opiekę duchową szkoły zapewniają księża Bractwa św. Piusa X, a szkoła z dumą podejmuje tę samą walkę, którą toczył arcybiskup Lefebvre o zachowanie Tradycji w Kościele, o prawa Namiestnika Chrystusowego na ziemi i o czystość doktryny, które są gwarancją przekazania cywilizacji chrześcijańskiej wielu przyszłym pokoleniom.
