Historia

Nauczanie historii od zamierzchłej przeszłości stanowiło podstawę wychowania młodych pokoleń. Dzięki poznawaniu „żywotów sławnych mężów”, omawianiu wydarzeń historycznych, młode pokolenie uzyskiwało nie tylko umiejętność rozumienia rzeczywistości społecznej, ale możliwość niezbędnego w wychowaniu znalezienia punktu odniesienia dla własnego postępowania. Na etapie kształtowania się charakteru i dojrzałej osobowości dorastającego chłopaka lub dziewczyny, nasycanie wychowanka przykładami szlachetnych przodków, pobożnych świętych, czy wielkich bohaterów, jest warunkiem niezbędnym właściwego wychowania.

Historia niekoniecznie musi okazać się skuteczną „nauczycielką życia” zbiorowości, w przypisywanym jej potocznym znaczeniu „profilaktycznym” – rozpoznania i uniknięcia błędów przeszłości. Kondycja ludzkości uczy nas czegoś innego. Zatem uczenie historii bardziej polega na kształtowaniu właściwej postawy etycznej, umiejętności wartościowania i oceny przeszłych ludzkich działań. Jednak najważniejszą wartością wynikającą z nauczania historii jest zakorzenianie, tak potrzebne w naszych czasach sprzyjających duchowemu nomadyzmowi.