J. polski

Język polski to znajomość prawideł ojczystej mowy. To umiejętność wykorzystywania ich w praktyce. Być Polakiem znaczy znać gramatykę ojczystego języka, potrafić posługiwać się jego ogólną odmianą. Nasza szkoła kładzie nacisk na poprawną wymowę, akcentowanie, budowanie zdań nie tylko podczas zajęć lekcyjnych, ale i poza nimi. W ten sposób kształcimy ludzi świadomych piękna swojej mowy i konieczności jej obrony przed dzisiejszym zalewem wielu niepotrzebnych zapożyczeń i internetowego niechlujstwa.

Ale język polski to także ojczysta literatura na tle szeroko rozumianej kultury Europy, z jej antycznymi i biblijnymi źródłami na czele; to świadomość przynależności do wielkiego dziedzictwa kulturowego. Nie można nazywać się patriotą i nie znać kultury minionych wieków swej ojczyzny. Płytkie i nietrwałe są uczucia nie mające podstaw i zakorzenienia w przeszłości, nie zgłębiające tejże przeszłości, traktujące ją obojętnie. Literatura minionych stuleci pokazuje nam, jak należy kochać ojczyznę, a jest nią w równym stopniu państwo polskie, jak i średniowieczna Europa uniwersalna. Universum średniowiecznego świata wywodzi się ze sfery sakralnej i do zbawienia prowadzi. Jedna katolicka Europa pod mieczem papieża i podległym mu mieczem cesarza, o czym pisał Ojciec Święty Bonifacy VIII w roku 1302 w bulli Unam Sanctam, jest naszą świętą ojczyzną. Poznając zatem rodzimą literaturę (także tę opartą na łacińskich i zachodnich wzorcach), zagłębiamy się w średniowiecznym sacrum, a to bez korzyści dla naszych dusz nie pozostanie. Umiejętnie dobrane teksty literackie późniejszych epok także spełniać mogą funkcje utylitarne, obok ważnych, rzecz jasna, funkcji czysto artystycznych. Dają młodym ludziom wzory postępowania, wzbudzają pozytywne emocje, potęgują patriotyzm, uczą, jak żyć i do czego dążyć.

To wszystko razem wzięte tworzy przedmiot zwany językiem polskim. Uczeń po kursie w gimnazjum, a zwłaszcza w liceum, będzie umiał odnaleźć samego siebie w europejskim universum katolickim, będzie z niego dumny i wyrośnie na świadomego kontynuatora rzeczy naszych wybitnych przodków.