Języki klasyczne

  Nauka języków klasycznych zaczęła stopniowo zanikać po II wojnie światowej. Nie sposób określić, jak dużą szkodę spowodowało to na drodze rozwoju, poznania kulturowego i wychowawczego narodu polskiego, a także całej Europy. Greka i łacina nazywane są językami „martwymi”, ponieważ nie spełniają tak praktycznej w komunikacji międzyludzkiej funkcji jak języki nowożytne. Jednak nie należy zapominać, że kultura polska, kultura europejska mają swoje korzenie w tradycji starożytnej Grecji i Rzymu. Aby dobrze zrozumieć ową tradycję, należy sięgać do dzieł dawnych pisarzy, poetów, filozofów, historyków. Głębia ich myśli, idei może zostać prawdziwie odkryta w lekturze oryginalnych tekstów. Aby to osiągnąć potrzebne są choćby podstawy znajomości języków, które wychowywały społeczeństwa przez wieki.

Początkowo greka była językiem międzynarodowym; później łacina, która w pełni jednoczyła Europę. Różnice narodowe nie przeszkadzały państwom na drodze wzajemnego zrozumienia się. Łacina stała się językiem liturgicznym w Kościele. Dzięki temu każdy podróżujący po Europie mógł uczestniczyć we Mszy Św. nie czując, że jest w obcym kraju. Jej niezmienność nie powodowała nieporozumień w tłumaczeniach, nie dopuszczała błędów w stałej terminologii teologicznej, medycznej, prawniczej, naukowej.

Znajomość greki i łaciny nie tylko pomaga w nauce języków nowożytnych, ale także w znacznej mierze wpływa na rozwój i kształcenie języka narodowego. Podwyższa jakość wykształcenia ogólnego i poziom kultury. Analiza gramatyczna i stylistyczna zdań uczą logicznego myślenia, spostrzegawczości i samodzielności w rozwiązywaniu problemów. Z językami klasycznymi, choć może nie do końca świadomie, mamy kontakt na co dzień - poprzez słowa pochodzenia greckiego czy łacińskiego, terminologię, przysłowia, pewne zwroty i wyrażenia, zachowane inskrypcje, napisy w zbiorach muzealnych, kościołach.

Warto uczyć się tych języków, bo to one uformowały naszą kulturę i cywilizację, a ich duch wciąż pozostaje żywy.